|
59 - گريه عبدالله بن رواحه ، سردار شهيد موته
عبدالله بن رواحه از برجستگان اصحاب پيامبر (صلى الله عليه وآله ) بود، كه در جنگ
بزرگ موته (كه در سال هشتم هجرت در سرزمين موته از نواحى شام كه در قلمرو حكومت روم
بود اتفاق افتاد - با توجه به اينكه - لشكر اسلام ، سه هزار نفر بودند و لشكر كفر
صد هزار نفر) شهيد شد.
پيامبر (صلى الله عليه وآله ) عبدالله بن رواحه را پرچمدار سپاه اسلام نمود و فرمود
اگر او شهيد شد جعفر بن ابيطالب ، پرچم را بدست بگيرد و اگر او نيز شهيد شد زيد بن
حارثه پرچمدار گردد، اين سه سردار يكى بعد از ديگرى در اين جنگ به شهادت رسيدند.
نكته اينجا است كه عبدالله بن رواحه هنگام وداع با ياران و دوستان ، گريه مى كرد،
علت پرسيدند، در پاسخ گفت : من هيچگونه دلبستگى به اين دنيا ندارم (و خيال نكنيد كه
گريه ام براى اين جهت است كه ممكن است در اين جنگ كشته شوم ) بلكه آنچه مرا به گريه
انداخته اين است كه شنيدم رسول خدا (صلى الله عليه وآله ) آيه اى از قرآن كه درباره
دوزخ است خواند كه آن آيه مرا گريان نموده است و آن اين كه (در آيه 71 و 72 مريم )
مى خوانيم : و ان منكم الا واردها كان على ربك حتما مقضيا. ثم ننجى الدين اتقوا و
ندرا الظالمين فيها جثيا
(345)
يعنى : همه شما (بدون استثناء) وارد جهنم مى شويد، اين امرى حتمى و فرمانى است قطعى
. سپس آنها را كه پرهيزكارند، از آن ، رهايى بخشيم و ستمگران را در حالى كه (از ضعف
و ذلت ) بزانو درآمده اند در آن وا مى گذاريم .
عبدالله گفت : من نمى دانم پس از ورود به دوزخ ، چگونه از آن خارج مى شوم ؟ (آيا
جزء پرهيزكارانم يا نه ؟) گريه ام براى اين جهت است .
مسلمانان گفتند: خداوند يار و نگهدار شما است و شما را بطور شايسته به ما بر مى
گرداند و بلا را از شما دفع مى فرمايد.
عبدالله سه شعر زير را خواند و به سوى جبهه حركت كرد و در جنگ موته به شهادت رسيد،
سه شعر او هنگام وداع اين است :
لكننى اسئل الرحمان مغفرة
و ضربة ذات فرغ تقذف الزبدا
او طعنة بيدى حران مجهزة
بحربة تنفذ الاحشاء والكبدا
حتى يقال اذا مروا على جدثى
يا ارشد الله من غاز قود رشدا
(اگر دعا مى كنيد كه من سالم به سوى شما بازگردم ) ولى من از خداوند خواهان دو چيزم
1 - آمرزش گناهانم 2 - ضربتى كارى و فراگير كه كف به لب آورد و خونم را بريزد، يا
سر نيزه اى در دست آدمى كه تشنه كشتن است ، به زندگى من خاتمه دهد و در درون و جگرم
نفوذ نمايد، آرى اين را مى خواهم تا وقتى كه در قبرم گذارند، بگويند آفرين بر اين
جنگجو كه خداوند او را هدايت فرمود، و او را به كمال رساند
(346)
|
